Mijn persoonlijk verhaal: hoe yoga in mijn leven kwam en nooit meer wegging.

 

Ik heb een leuke, fijne jeugd gehad tot mijn vijfde jaar.  Mijn vader kreeg toen een vooraanstaande positie in een kleine gemeenschap. Ik werd ineens anders behandeld, kreeg voorrechten en het voelde vooral afgescheiden, anders dan de groep. Mijn moeder kon niet goed overweg met haar nieuwe rol.  Mijn vader werd gaandeweg steeds drukker, mijn moeder ongelukkiger en ik kreeg op jonge leeftijd te veel verantwoordelijkheden.

Ik voelde me steeds slechter. Op de middelbare school hadden al mijn vrienden het kut  thuis en konden ze het meestal niet goed vinden met zichzelf. Ik voelde me hierbij helemaal thuis.

Ik werd ziek en kreeg als eerste een veel te hoge stofwisseling. Ik kon geen trap meer op en in het ziekenhuis werd mij verteld dat het heel erg mis was en ik blij mocht zijn als ik de 35 zou halen. Het kostte jaren om vooral mijn vermoeidheid te overwinnen.

Ik was altijd zo moe, voelde me thuis gevangen en voelde het leven thuis enkel als een doodlopende weg. Mijn vader werd geregeerd door zijn agenda en mijn moeder raakte aan de drank. Gelukkig was ik een optimist.

Toen kwamen de gewrichtsklachten. Ik had altijd pijn in mijn knieën, later ook in mijn ellebogen en gewrichten. Als ik liep, was het voor een kwartier en ik kende tijden dat ik nauwelijks van een bank af kon komen of überhaupt uit bed. Ook dat ik geen bestek vast kon houden om te eten.

En dan komt de zoektocht. Hoe word ik nou beter, wat kan ik doen? Ik werd geopereerd, kreeg allerlei therapieën en ik probeerde van alles en nog wat uit.

 

Op 20-jarige leeftijd kwam ik bij de Iyengaryoga terecht. En wat gebeurde: de pijn ging weg.  Die kwam wel terug, maar iedere keer als ik de houdingen deed, verdween de pijn.

Onvoorstelbaar voor mij. De leraren waren streng, vaak onvriendelijk en hard. Maar ik moest me er wel aan onderwerpen, want de pijn verdween.

Zo kwam de yoga en ze verdween nooit. Ze werd een kader, een weg waarbij ik me kon ontwikkelen. Mijn pijn verdween. Mentaal werd ik sterker. Lastig vond ik de discipline.

Wilde ik me goed voelen, dan moest ik wel oefenen  en dat ging niet vanzelf.

 

De yoga werd mijn houvast en voor wat me daarnaast interesseerde of dwars zat, en niet binnen de yoga vond, zocht ik een groepje of een stukje opleiding. Ik nam veel yogalessen, deed cursussen voor de yoga, zat in studiegroepjes. Ik  heb een jaar op de opleiding voor natuurgeneeskunde gezeten, volgde bio-energetica, deed massagecursussen. Van alles.

 

Op een gegeven moment was de yoga een beetje klaar en wilde ik meer zitten. Naast yoga ben ik gaan mediteren, studeerde en volgde korte en lange retraites.

En zo is het altijd gebleven. Ik ben aardig pijnvrij, mentaal kan ik veel aan en yoga en meditatie verrijken mij nog iedere dag.

 

Momenteel leer ik veel in Amsterdam.

De yogafilosofie, de sutra’s, heb ik geprobeerd om te integreren in de lessen. Dat is lastig. Ik heb nu net een groep ontdekt die de sutra’s probeert toegankelijk te maken. Hierbij licht mijn hart op en ben ik er als de kippen bij.

 

Ik kon veel met yoga toen ik zoveel pijn en ongemak had. Twee jaar geleden brak ik mijn schouder. Ik heb een week niet gewerkt en yoga deed weer wonderen. Ik kon mijn lichaam als een geheel aanspreken en natuurlijk had ik ook pijn en ongemak, maar het beïnvloedde me niet heel veel in mijn dagelijkse leven, in mijn stemming en zelfs niet in mijn werk. Ik werd vrolijk van het feit dat ik heel veel wel kon. Wat ik geleerd heb ik dat yoga ook veel kan doen als je moet revalideren. Dat wil ik heel graag aanbieden in mijn weekrooster.

 

Ik wil met mijn verhaal niet promoten dat yoga overal goed voor is. Ik ken genoeg mensen waarbij yoga echt niet past. Maar ik heb willen vertellen dat het een houvast en ontwikkelingsweg kan zijn. En dat het vruchten geeft die je snel kunt oogsten.

 

Prive ben ik gelukkig getrouwd, mocht ik drie kinderen krijgen en zijn er inmiddels vijf kleinzoontjes.